De gene die ervoor je is wanneer je je eerste stapjes zet, naar je eerste disco gaat en naast je met een zak tissues zit wanneer je liefdesverdriet hebt, die precies weet wat je lievelingseten is en maakt niet uit hoe oud je bent, dat altijd op tafel zet wanneer je komt.

De gene van wie je zoveel houd, maar soms ook zo hebt uitgescholden, die je op je meest emotionele momenten het meest begreep, maar soms ook weer niet, je grote voorbeeld, mijn grote voorbeeld, mijn beste maatje.. mijn moeder.

last_laugh_funeral_story_1

Vandaag moest ik haar begraven. Na lang gestreden te hebben tegen die rot ziekte ‘kanker’ heeft zij het gevecht verloren. De ooit zo sterke vrouw was de afgelopen weken steeds zwakker en zwakker geworden.

Haar levenslust was fenomenaal en heeft tot bijna het einde geduurd. Maar nu.. nu ligt ze daar. In een foutenkist. Een prachtig bloemstuk ligt erop en een foto van haar. Een foto waar ze stralend op staat precies op de manier zoals ik haar herinner.

Mijn zus, haar man en kind zaten aan de linkerzijde van mij. Mijn zus in elkaar gedoken tranen rollend over haar wangen staarde ze naar de kist die voor haar stond in de grote kerk. Naast mijn zus zat mijn broer met zijn vrouw. Ook hij bleek niet helemaal te beseffen dat zijn moeder daar lag.

Lees op de volgende pagina’s dit ontroerende verhaal verder!


Wat vind jij? Reageer hieronder: